3 комментария на “Людзі з абмежаваннямі прывыкаюць нікуды не хадзіць”

  1. Крытык:

    Вельмі цікавая размова з удзелам маладой дзяўчынай. Я не згодны з Вашай асноўнай думкай, што самі інваліды не гатовы да актыўнага жыцця, да таго, каб быць прынятымі, і нічога для гэтага не робяць. Гэта памылковае меркаванне, так як Вы думаеце шаблонна і выступаеце ад імя ўсіх інвалідаў. Я згодны, што вінаватая сістэма, у якой мы жывем. Мой прыклад можа сведчыць, што вінаватыя і самі інваліды, я маю на ўвазе кіраўнікоў, якія працуюць дзеля прыбытку, і ставяць перашкоды больш таленавітай моладзі.

  2. Денис:

    Я согласен с молодой симпатичной девушкой. Надо жить реальной жизнью, а не жизнью невидимки. Доказывать не только другим, но в первую очередь себе, что ты хоть что-то можешь делать в этой жизни. Ну а то, что некоторые люди с физическими ограничениями ни куда не хотят выходить, это уже тревожный сигнал. И с этим надо что-то делать. Иначе победит деградация.

  3. Крытык:

    Дзяніс, у мяне паўстаў наступнае пытанне. Вы з’яўляецеся таксама інвалідам-калясачнікам, як гераіня, раз адгукнуліся на мой каментар да артыкулу?

Оставить комментарий